Freedom of Assemly

Sri Lanka’s latest attempt to legalize state terror

First published at https://www.ucanews.com/news/sri-lankas-latest-attempt-to-legalize-state-terror/84751 on 25th March 2019

Replacing one act that tramples on human rights with another that makes potential suspects of us all is no solution

Five years ago on the night of March 16, a Catholic priest called Father Praveen and I were arrested in Kilinochchi, the former capital of the Tamil Tigers (LTTE) in Sri Lanka’s Northern Province. We were detained under the Prevention of Terrorism Act (PTA) and subjected to intense interrogation. The reasons given for my arrest included causing discomfort to the government and sending information overseas to earn money. Unlike many other PTA detainees, we were released after 51 hours — probably due to intense national and international campaigns. But the agony continued after our release. I was almost abducted by armed men in civilian clothes who raided the office of a human rights organization where I was doing some work. Later, the chief of the unit that arrested us told me they were his men, and they had been searching for a different terror suspect.

The overseas travel restriction on me has been lifted, but my electronic equipment that was confiscated has not been returned, and the restrictions on my freedom of expression remain in place. In 2009, Shantha Fernando, an activist working for the Commission for Justice and Peace of the National Christian Council, was also arrested and detained under the PTA. His crime? Carrying photos through the airport depicting the humanitarian crisis that unfolded during the last phase of the 26-year civil war, during which time the military stands accused of conducting war crimes. The PTA has led to the prolonged detention of innocents. In 2015, a court reportedly acquitted a Tamil mother after finding her not guilty of the charges leveled against her — after she had already spent 15 years in detention. The PTA has served as a license for reprisals against dissent, enforced disappearances, torture, sexual violence and prolonged detention. The cabinet formally approved and presented the bill to parliament last year. It is known as the Counter Terrorism Act (CTA).

Problems with the CTA

The CTA uses broad definitions that could make almost anyone a terrorist, and any act of dissent a terrorist act, with intention a key factor. Acts associated with terrorism can include gathering information, and distributing or making information available to a person or the public. Journalists could be penalized for not revealing sources. Participating in or organizing a protest, or a trade union strike, could also make one a terrorist suspect. There is no compulsion to protect an arrested person from physical harm, or to convey the information about their arrest in their own language at the time they are apprehended. What needs to be done is for the government to withdraw the CTA. Failing that, parliament must defeat it. The PTA must be repealed separately. There is no need to link the two laws together. Meanwhile, opposition to the two acts is increasing. But barring some disapproving comments by the bishop of Batticaloa and a few priests, the church leadership, including Caritas, have stayed quiet on the CTA. It is time to stand up and say no to both the PTA and the CTA. Any delay could have dire consequences for people’s human rights, dignity and democracy.

 

புதிய பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டமூலம்: அநீதியை நடைமுறைப்படுத்தும் நவீன அனுமதிப் பத்திரமா?

First published at https://maatram.org/?p=7569 on 19th February 2019

சுமார் 40 வருடங்களுக்கு மேற்பட்ட காலம் சித்திரவதைக்கு உட்படுத்துவதற்கும், பாலியல் துன்புறுத்தல்களுக்கும், வலுக்கட்டாயமாக ஆட்களைக் காணாமல் ஆக்குவதற்கும், நீண்டகாலம் ஆட்களைத்  தடுப்புக் காவலில் வைப்பதற்கும் வழங்கப்படும் ஓர் அனுமதிப்பத்திரமாகப் பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் (Prevention of Terrorism Act – PTA) பயன்படுத்தப்படுகிறது. பயங்கரவாதம் தொடர்பாக, ஒரு சாதாரண சந்தேக நபர் மாத்திரமல்லாமல் ஊடகவியலாளர்கள், சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள் என்போர் இச்சட்டத்தின் கீழ் கைதுசெய்யப்பட்டதோடு, அரசாங்கத்திற்கு எதிராக முன்வைக்கப்படும், விமர்சன ரீதியான கருத்துக்களை ஒடுக்குவதற்கும், இச்சட்டம் மிக மோசமாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக, இது அநேகமான சந்தர்ப்பங்களில் தவறான முறையில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

தற்போதைய அரசு பதவிக்கு வந்த பின்னர், இவ்வொடுக்குமுறை ரீதியான பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தை நீக்குவதாகவும், சர்வதேச ரீதியாக சிறந்த நடைமுறைக்கு ஏற்பவும் பயங்கரவாதத்திற்கு எதிராக ஒரு சட்டத்தை சமர்ப்பிப்பதாகவே பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் உறுதிமொழிகள் வழங்கப்பட்டன. இதன் விளைவாகவே, கடந்த ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதத்தில் புதிய பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் ஒன்று வரையப்பட்டது. இவ்வரைவு ஆங்கிலத்தில் பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான சட்டம் (Counter Terrorism Act – CTA) எனப் பெயரிடப்பட்டது. சிங்கள மொழியில் பழைய பெயரில் பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் என அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, வர்த்தமானப் பத்திரிகையில் வெளியிடப்பிடப்பட்டுள்ளமை ஒரு வகையில் கேளிக்கூத்தாகும்.

“பயங்கரவாதம் என அறிமுகப்படுத்தப்படும் தவறுகள் சம்பந்தமாக நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு சுமார் 14 சட்டங்கள் – தண்டனைச் சட்டக் கோவையின் 6 வாசகங்கள் உட்பட சுமார் 20 சட்டங்கள் இலங்கைச் சட்டத்தில் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளன. அதேசமயம், அவசரகால நிலைமையின் கீழ் செயற்படுவதற்கு ஜனாதிபதிக்கு அவசரகாலச் சட்டத்தை பிரகடனப்படுத்தும் அதிகாரமும் உண்டு. நிலைமை இவ்வாறு இருக்கையில், பயங்கரவாதம் தொடர்பாக தனியான விசேட சட்டத்தின் அவசியம், வெறுமனே சிறுபான்மை சமூகங்கள் அரசுக்கு எதிராக முன்வைக்கும் விமர்சன ரீதியான கருத்துக்களை ஒடுக்குவதாகவே அமையும். ஆகவே, பயங்கரவாதத்தை ஒடுக்குவதற்கு ஏற்கனவே உள்ள சட்டங்கள் போதுமானவை என்பது எமது கருத்தாகும்.”

முன்னைய பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் பயன்படுத்தப்பட்டது போலவே, இப்புதிய சட்ட மூலமும் சாதாரண மக்களுக்கும், ஊடகவியலாளர்களுக்கும் சமூகச் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் எதிராக தொந்தரவுகளை மேற்கொள்ளக்கூடிய வகையில் பயன்படுத்துவதற்கு அவசியமான வாய்ப்புக்களை முறையே வழங்கியுள்ளன.

இச்சட்டத்தில் பரந்துபட்ட தெளிவின்மை காணப்படுகிறது. பயங்கரவாதம் என்பதற்கு வரைவிலக்கணமாக கருதக்கூடிய தவறுகள் பற்றி சரியான விளக்கம் வழங்கப்படவில்லை. இதன் காரணமாக இச்சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி, அரசியலமைப்பின் மூலம் வழங்கப்பட்டுள்ள கருத்துச் சுதந்திரம், ஒன்றுகூடும் சுதந்திரம் மற்றும் ஒரு சங்கத்தை உருவாக்கும் சுதந்திரம் என்பன மட்டுப்படுத்தப்படுவதற்கான வாய்ப்பு உண்டு. அடிப்படை மனித உரிமைகள் கூட நல்லெண்ணத்தோடு அமுல்படுத்தியிருந்தால் மாத்திரமே பயங்கரவாத செயலாகக் கருதப்படமாட்டாது.

இச்சட்டத்தின் கீழ் கைதுசெய்யப்பட்ட நபர் உடல் ரீதியாக பாதிப்புக்கு உள்ளாக்கப்படாத வகையில் பேணப்படுவது கட்டாயப்படுத்தப்படவில்லை. கைது செய்யப்படும் நபர், கைது செய்யப்படுவதற்கான காரணமும் அதற்கு ஏற்புடைய ஏனைய தகவல்களையும் அறிவித்தல் கட்டாயமாக்கப்படவில்லை. பின்னர் இவ்வாறு செய்வதற்கான காலச் சட்டகம் வழங்கப்படவும் இல்லை. குடும்ப உறுப்பினர்கள் கைதுசெய்யப்படும்போது அந்த இடத்தில் பிரசன்னமாக இருந்தாலும் கைது செய்யப்பட்டமைக்கான விவரங்களை அவர்களுக்கு அறிவிப்பதற்குக் கூட 24 மணித்தியாலங்கள் வழங்கப்படவில்லை. குடும்பத்திலுள்ளோர் கைதுசெய்யப்படக்கூடிய வேறு சந்தர்ப்பங்களில் அவ்விடத்தில் இருந்தவர் அல்லது அவர்கள் கைது செய்யப்பட்டமையை அறிவிப்பது கட்டாயப்படுத்தப்படவில்லை. அதே சமயம் பெண் சந்தேக நபர்கள் பெண் பாதுகாப்பு உத்தியோகத்தர்களால் கைது செய்யப்பட வேண்டுமெனவும் அவர்கள் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படும் போது கட்டாயமாக ஒரு பெண் உத்தியோகத்தர் அவ்விடத்தில்  பிரசன்னமாக இருத்தல் வேண்டுமென்பதும் அத்தியாவசியப்படுத்தப்படவில்லை.

பொலிஸார் தாக்கல் செய்த தடுத்து வைக்கும் கட்டளைக்கு நீதவானின் அங்கீகாரம் பெறல் வேண்டும். அதே சமயம், ஒரு நபர் இரண்டு வாரங்கள் வரை தடுத்து வைப்பதைத் தீர்மானிப்பவர் பொலிஸ் உத்தியோகத்தர் ஆவார். மேலும், இத்தகைய தடுத்துவைக்கும் கட்டளையை, 8 வாரங்கள் வரை நீடிப்பதை  நீதவான் அங்கீகரிக்க முடியும். பொலிஸார் கைதுசெய்தமை தொடர்பாக மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழுவிற்கு அறிவிப்பதற்கு 22 மணித்தியாலங்கள் கால அவகாசம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. அவருடைய வழக்கு ஒரு வருடத்தை விட அதிக காலகட்டத்திற்கு இழுபட்டுக்கொண்டு போனால் மாத்திரமே சந்தேக நபருக்கு பிணை வழங்கப்படும். தடுத்து வைக்கப்பட்டிருப்பவரின் சட்டத்தரணி மற்றும் குடும்ப அங்கத்தவர்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் அமைவிடத்திற்கு பிரவேசிப்பதாயின் அந்த நிலையத்திற்குப் பொறுப்பான அரச அதிகாரியின் முன்னங்கீகாரத்தைப் பெறுதல் வேண்டும். அமைச்சர் ஒருவர் தீர்மானிக்கும் அமைவிடத்தில் மற்றும் நிலைமைகளின் கீழேயே முடிவு எடுக்கப்படுகிறது. இத்தகைய தடுத்து வைத்தலுக்கு எதிராக ‘மீளாய்வுக் குழுவிடம்’ மேன்முறையீடு செய்ய முடியும். எனினும் இம்மீளாய்வுக்குழு அமைச்சர், அமைச்சுச் செயலாளர், அமைச்சரினால் நியமிக்கப்படும் மேலும் இருவரை உள்ளடக்கியதாக அமையும். சமூகச் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் ஊடகவியலாளர்களுக்கும் எதிரணி அரசியல்வாதிகளுக்கும் எதிராக ஆட்சி அதிகாரத்தில் உள்ள அரசியல்வாதிகளும் பொலிஸாரும் பயங்கவாதத் தடைச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தும் எமது வரலாற்றைக் பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், இச்சட்டத்தின் மூலம் அமைச்சருக்கும் பொலிஸாருக்கும் வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரம் ஒரு நரியிடம் கோழிக் குஞ்சுகளை ஒப்படைப்பதற்கு ஈடாகும் என்ற கருத்து எமக்கு  மேலும் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

இச்சட்டத்தின் மூலம் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருப்போரின் உடலில் ஏதாவது காயங்கள் உண்டா என பரிசீலனை செய்வதற்கு பொலிஸ் நிலையப் பொறுப்பதிகாரியிடம் அதிகாரம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளதோடு, அவர் அத்தகைய காயங்களை அவதானித்தாரேயாயின், ஒரு சட்ட வைத்திய அதிகாரியிடம் தடுப்புக் காவலில் வைத்திருப்பவரை ஒப்படைத்து, சட்ட வைத்திய அறிக்கையைப் பெற வேண்டும். நீதவான் அல்லது மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு உத்தியோகத்தர் ஒருவர் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்திற்கு வருகை தரும் சந்தர்ப்பத்தில் தடுத்து வைக்கப்பட்டவர் மனிதாபிமானம் அற்ற கவனிப்பின் கீழ் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருப்பின், அவர்கள் சிறைச்சாலை கண்காணிப்பு உத்தியோகத்தருக்கு அல்லது பொலிஸ் மா அதிபருக்கு அறிவித்தல் வேண்டும். இது தொடர்பாக உரிய நடவடிக்கைகளை எடுத்து ஏற்புடைய மனிதாபிமான நிலைமைகளை வழங்குமாறு நிர்ப்பந்திக்க முடியாது. சந்தேக நபர்கள் தடுப்புக் காவலில் இருக்கும்போது, துன்புறுத்தல்கள் இடம்பெறுமாயின் அல்லது  பாலியல் வன்முறைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுவார்களேயாயின், முன்னைய  பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் கீழ் அதற்கான ஏற்பாடுகள் இருந்தன. ஆனால்,உத்தேச புதிய சட்டம்  நிலைமைகளை மேலும் மோசமாக்கலாம்.

அமுலில்  உள்ள பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்படுதல், குறிப்பிட்ட அமைவிடங்களுக்குப் பிரவேசித்தல் மற்றும் பொருட்களை கைப்பற்றுதல் ஆகிய  நடவடிக்கைகளை பொலிஸ் உத்தியோகத்தர்கள் மாத்திரமே  மேற்கொள்ள முடியும். ஆனால், புதிய சட்டத்தின் கீழ் முப்படையினருக்கும், கரையோரப் பாதுகாப்பு பிரிவினருக்கும் இவ் அதிகாரங்கள் கிடைக்கின்றன. அதேசமயம் பொலிஸார், பாதிக்கப்பட்ட தரப்பினருக்கு அவர்களது மனக்குறைகளை எடுத்துக்கூற சந்தர்ப்பம் வழங்காமல், ஒரு கூட்டத்தை, ஒரு பேரணியை அல்லது ஒரு செயற்பாட்டை நிறுத்துவதற்கு நீதவானிடம் கோரிக்கை விடுக்கலாம். மறுபுறம் ஏதாவது ஓர் அமைப்பை, பொது அமைவிடத்தை அல்லது வேறு ஓர் இடத்தைத் தடை செய்யப்பட்ட அமைவிடமாக கால வரையறையின்றி பிரகடனப்படுத்தும், கட்டளையை விடுப்பதற்கு முன்னர், அவ்விடயத்தைச் சவாலுக்கு உட்படுத்துவதற்கு பாதிக்கப்பட்ட தரப்பினருக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கமாட்டாது. அதேசமயம் அமைப்புக்களின் கூட்டங்கள், நடவடிக்கைகள் மற்றும் நிகழ்ச்சித்திட்டங்களை நடத்துவதைத் தடுத்தல், வங்கிக் கணக்குகள், வேறு நிதி வைப்புக்களை பயன்படுத்துதல் அல்லது அவற்றை ஈடுபடுத்துவதைத் தடை செய்தல், உடன்படிக்கைகளுக்கு வருவதை தடை செய்தல், நிதி சேகரித்தல், நிதி அளித்தல், சொத்துக்களை ஒப்படைப்பதை தடை செய்தல், நிதி அல்லது சொத்துக்களை ஒப்படைப்பதை தடை செய்தல்,  ஓர் அமைப்பின் சார்பில் அழுத்தங்களைப் பிரயோகித்தல், கோரிக்கைகளை முன்வைத்தல் என்பவற்றை தடுப்பதற்கு அமைச்சருக்கு அதிகாரம் உண்டு.

தற்போதைய பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தில் வழங்கப்படாத, புதிய சட்டமூலத்தின் மூலம் ஒப்படைக்கப்படும் மேலதிக அதிகாரங்கள் ஜனாதிபதிக்கு உண்டு. உதாரணமாக, ஊரடங்குச் சட்டத்தை பிரகடனப்படுத்துவதற்கும், பொது மக்களின் ஒழுங்கைப் பேணுவதற்கு முப்படையினரை அழைப்பதற்கும் அதிகாரம் ஜனாதிபதிக்கு  வழங்கப்பட்டுள்ளது.

அதே சமயம், புதிய சட்டத்தின் கீழ் பகிரங்கமாக மன்னிப்புக் கோருவதற்கும், புனர்வாழ்வு அளிக்கப்படுவதற்கும், சமூக சேவையில் ஈடுபடுத்துவதற்கும் அதிகாரம் உண்டு. இவற்றின் மூலம் இழைத்த குற்றத்திற்கு நஷ்ட ஈடு செலுத்துவது ஏற்றுக்கொள்ளப்படமாட்டாது. இந்நிலைமையின் கீழ் வழக்கு விசாரணைகளுக்கு நீண்டகாலம் எடுக்கப்படுவதனால், சட்டத்தரணிகளின் கட்டணம் என்பன பாதிக்கப்பட்டோர் தாங்க முடியாத அளவு உயர்ந்து செல்கின்றது. எனவே, பலர் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளின் மூலம் தமது குற்றமற்ற தன்மையை நிரூபிப்பதற்கு கஷ்டப்படுவதற்குப் பதிலாக, குற்ற ஒப்புதலை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு இடமுண்டு. இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் குற்றப்பகர்வு பத்திரத்தின்படி சட்டமா அதிபர் குற்றச் சாட்டுக்களை வாபஸ் பெறும் போது, தண்டனைக்காக நீதிமன்ற அங்கீகாரத்தை கோரும் மேலதிக அதிகாரமும் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

புதிய சட்டத்தை வரைந்து வர்த்தமானி அறிவித்தலில் வெளியிட்ட பின்னர், சிவில் சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள் இச்சட்டத்தின் மூலம் அரசியலமைப்பின் அடிப்படை உரிமைகள் மீறப்படுவதாக பிரகடனப்படுத்தி, உயர் நீதிமன்றத்தில் மனுக்களை சமர்ப்பித்ததோடு, உயர் நீதிமன்றம் மனுக்களைப் பொருட்படுத்தாமல் மரண தண்டனையை கொண்டுவருவதன் மூலம் அனைத்தும் ஏற்கனவே இருந்ததை விட மோசமான நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளது.

புதிய பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டமூலம் தொடர்பாக இலங்கையின் பல்வேறு மாகாணங்களிலும் இடம்பெற்ற கலந்துரையாடல்களின்போது மதத் தலைவர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள் பலர் வருகை தந்திருந்தனர். பல பெண்களின் குழுக்களினால் இக்கலந்துரையாடல்கள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன. இவற்றில் உருவாகிய முக்கியமான கருத்துக்களும் கோரிக்கைகளும் பின்வருமாறு: ஏற்கனவே அமுலில் உள்ள பயங்கரவாததத் தடைச் சட்டத்தை நீக்கவேண்டிய அதேவேளை புதியதோர் சட்டம் அவசியம் இல்லை என்பதாகும். மட்டக்களப்பில் இடம்பெற்ற ஒரு கலந்துரையாடலில் பங்குபற்றிய 3 தமிழ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கூறியதாவது: இந்த வரைபை அவர்கள் எதிர்ப்பதாகக் குறிப்பிட்டனர். ஆனால், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு இது பற்றி தெளிவான ஒரு நிலைப்பாட்டை வெளியிடவில்லை. பழைய மற்றும் புதிய பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்திற்கும் தெளிவான எதிர்ப்பை சுட்டிக்காட்டிய ஒரே அரசியற் கட்சி மக்கள் விடுதலை முன்னணி மாத்திரமே என்பதை இங்கு குறிப்பிட்டேயாக வேண்டும்.

கடந்த 6ஆம் திகதி, இச்சட்டம் தொடர்பாக 20 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களை உள்ளடக்கிய துறைசார் மேற்பார்வைக் குழுவின் கூட்டம் இடம்பெற்றது. இதன்போது சிவில் சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் சுயாதீன சட்டத்தரணிகளுடன் இது பற்றிய கலந்துரையாடல் இடம்பெற்றது. அடுத்த கூட்டம் பெப்ரவரி மாதம் 20ஆம் திகதி (நாளை) இடம்பெறவுள்ளது. அன்றைய திகதிக்கு முன்னர் இது பற்றிய எழுத்து மூலமான சமர்ப்பணங்களை வழங்குமாறு வருகை தந்தோரிடம் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. பெப்ரவரி 11ஆம் திகதி இது தொடர்பாக இடம்பெற்ற கலந்துரையாடலின் போது வெளிவிவகாரஅமைச்சர் பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தை அமுல்படுத்தும்போது மனித உரிமை மீறல்கள் இடம்பெற்றதை ஏற்றுக்கொண்டாலும், அத்தகைய ஒரு புதிய சட்டத்தின் தேவையை உறுதியான நிலைப்பாடாக முன்னெடுத்தார். அரச தரப்பினரினதும் சட்டத்தரணிகளினதும் சட்டமா அதிபர் திணைக்களத்தினதும் கருத்து பின்வருமாறு அமைந்துள்ளது, “புதிய சட்டம் அத்தியாவசியமானது – தற்போது சிறு சிறு மாற்றங்களை மாத்திரமே செய்ய முடியும்.”

ஏற்கனவே, அமுலில் உள்ள பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் மற்றும் புதிய வரைவு ஆகிய இரண்டின் மூலம் தடுத்து வைக்கப்படுவோரின் உயிர்வாழ்வுக்கான பாதுகாப்பு, சுதந்திரம், உடல் உள நலத்திற்கான அச்சுறுத்தல் ஏற்படும் அதேவேளை, அடிப்படை மனித உரிமைகள் மட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. அதேசமயம் பரந்துபட்டதும் தெளிவற்றதுமான வரைவிலக்கணங்களின் மூலம், சட்ட ரீதியாக வேறு கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. அடிப்படை உரிமைகளை அனுபவிப்பதற்கும் ஜனநாயகப் பிரஜைகள் என்ற வகையில் செயற்படுவதும், பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளாக மாறுகின்றன. அதேசமயம், இதன் மூலம் நீதிமன்ற மேற்பார்வையையும் தற்றுணிபையும் குறைக்கும், அமைச்சரினதும் பொலிஸாரினதும் ஆயுதப் படைகளினதும் கரையோரப் பாதுகாவலர்களினதும் தற்றுணிபுக்கு ஏற்ப நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதற்கு அத்துமீறிய அதிகாரங்கள் அல்லது பாரிய அதிகாரங்கள் வழங்கப்படுகின்றன. அடிப்படையில் பொலிஸாரும் அமைச்சரும் விசாரணையாளர்களும் நீதிபதிகளும உரிய வகிபாகத்தை மேற்கொள்கின்றனர்.

தேசிய பாதுகாப்பு, பயங்கரவாதம் ஆகிய சொற்களைப் பயன்படுத்தி, நீதிமன்றம் மேற்பார்வை செய்யாமல் இருப்பதற்கும் இச்சட்டத்தில் ஏற்பாடுகள் உண்டு. இதனூடாக சிவில் சமூக வாழ்க்கை இராணுவ மயமாக்கப்பட முடியும். அதேவேளை சட்டத்தின் ஆட்சியினூடாக நிர்வகிக்கப்படும் ஜனநாயக சமூகம் அமுலில் உள்ள ஒரு நாட்டிற்குப் பதிலாக தேசிய பாதுகாப்பை முன்னுரிமைப்படுத்தி அதிகாரபூர்வமான ஓர் ஆட்சியாக சமூகம் மாறக்கூடும். இது நல்லிணக்கத்திற்கு பாதகமாகவே அமையும். இதன் மூலம் அதிகாரத்திலுள்ளோருக்கு இனத்துவம், மொழி, மதம் மற்றும் அரசியல் கருத்திற்கு ஏற்ப தம்முடன் உடன்படாத குழுக்களை ஒடுக்குவதற்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கின்றது. அது எதிர்கால நெருக்கடிக்கு (பயங்கரவாத்தை தடை செய்யும் சட்டத்தின் வரலாற்றை நோக்குகையில் இடம்பெற்றது போலவே) காரணமாக அமையலாம்.

பயங்கரவாத தடைச் சட்டத்தை நீக்கி அதற்கு ஒப்பான மற்றுமோர் சட்டத்துடன் தொடர்புபடுத்துவது எந்த வகையிலும் அவசியமில்லை. நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் கட்டாயமாக பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் நீக்கப்பட வேண்டும். அதனைச் செய்ய முடியும். அமைச்சரவை புதிய சட்ட வரைவை வாபஸ் பெற வேண்டும் அல்லது நாடாளுமன்றத்தினாலேயே அது கட்டாயமாக தோல்விக்குட்படுத்தப்பட வேண்டும். தற்போது அமுலில் உள்ள சட்டங்களின் ஊடாக பயங்கரவாதம் என அடையாளப்படுத்தப்படும் தவறுகள் தொடர்பாக நடவடிக்கை எடுக்க முடியும்.

 தமித் சந்திமால் மற்றும் ருக்கி பெர்னாண்டோ

 


(17.02.2019 அனித்தா’ வாராந்திர சிங்களப் பத்திரிகையில் வெளிவந்த கட்டுரையின் தமிழாக்கம்)

නව ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අවනීතියට අලුත් අවසරපතක්ද?

First published on Anidda newspaper of 17th February and also published at https://www.vikalpa.org/?p=34293

රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත(Prevention of Terrorism Act -PTA) වසර 40කට වැඩි කාලයක් තිස්සේ වද හිංසා පැමිණවීම, ලිංගික හිංසනය, බලහත්කාරයෙන් අතුරුදහන් කිරීම සහ දීර්ඝ කාලීන ලෙස රැඳවුම් භාරයේ තබා ගැනීම සඳහා අවසර පත්‍රයක් ලෙස භාවිතා වී ඇත. ත්‍රස්තවාදී සැකකරුවන් පමණක් නොව ජනමාධ්‍යවේදීන්, සමාජ ක්‍රියාකාරීන් මේ යටතේ අත්අඩංගුවට ගත් අතර, රජයට එරෙහි විවේචනාත්මක අදහස් මර්දනය කිරීම උදෙසා මේ පනත දැඩි සේ භාවිතා වී ඇත. විශේෂයෙන්ම දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව මෙය බොහෝ අවස්ථාවලදී වැරදි ලෙස භාවිතා විය.

වත්මන් රජය බලයට පැමිණිමෙන් පසු, මේ මර්දනකාරී ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ඉවත් කරන බවට සහ අන්තර්ජාතික යහපත් ව්‍යවහාරයනට අනුකූල වන ත්‍රස්ත විරෝධී පනතක් ගෙන එන බවට විවිධ අවස්ථාවල පොරොන්දු ලබා දෙන ලදී. පසුගිය වසරේ සැප්තැම්බර් මාසයේ දී නව ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතේ කෙටුම්පතක් ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය. මෙම කෙටුම්පත ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ත්‍රස්ත විරෝධී පනත (Counter Terrorism Act – CTA) ලෙස නම් කර තිබුනත්, සිංහල බසින් පැරණි පනත හැඳින්වූ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ලෙසම ගැසට් කර තිබීම එක්තරා ආකාරයක සරදමකි.

ත්‍රස්තවාදය යැයි හැඳින්විය හැකි වැරදි සම්බන්ධයෙන් අදාළ වන පනත් 14ක් ද, දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ වගන්ති 6 ක් ද ඇතුළුව නීති 20ක් පමණ ශ්‍රී ලංකා නීතිය තුළ පවතී. එසේම හදිසි තත්ත්ව තුළ දී කටයුතු කිරීමට ජනපතිවරයාට හදිසි නීතිය පැනවීමේ හැකියාව ඇත. මෙවැනි තත්වයක් තුළ ත්‍රස්තවාදය සම්බන්ධයෙන් වෙනම විශේෂ නීතියක අවශ්‍යතාවය හුදෙක් සුළුතරයන් සහ රජයට එරෙහි විවේචනාත්මක අදහස් මර්දනය කිරීමක් වන අතර, ත්‍රස්තවාදය මැඩලීමට පවතින නීති ප්‍රමාණවත් වන බව අපගේ මතයයි. පෙර ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත භාවිතා වූ පරිද්දෙන්ම, මෙම නව පනත විසින් ද සාමාන්‍ය ජනතාවට, ජනමාධ්‍යවේදීන්ට, සහ සමාජ ක්‍රියාකාරීන්ට හිරිහැර කිරීමට අවශ්‍ය ඉඩකඩ විධිමත්ව සපයා ඇත.

මේ පනත තුළ පුළුල්, අපැහැදිලි නිර්වචනයක් ත්‍රස්තවාදය ලෙස නම් කළ හැකි වැරැදි සම්බන්ධයෙන් ලබා දී ඇත. මේ හේතුව නිසා මේ නීතිය යොදා ගනිමින් ව්‍යවස්ථාව විසින් ලබා දී ඇති ප්‍රකාශනයේ නිදහස, එක්රැස්වීමේ සහ සමාගමයේ නිදහස සීමාවනට ලක් කිරීමට ඉඩ ඇත. මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකමක් පවා “සද්භාවයෙන් ඉටු කළේ නම්” පමණක් ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවක් ලෙස නොසැලකේ.

මෙම නීතිය යටතේ අත්අඩංගුවට ගත් පුද්ගලයා ශාරීරික හානියකට ලක් වීමෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීම අනිවාර්ය නොවේ. අත්අඩංගුවට පත් වෙන පුද්ගලයාට අත්අඩංගුවට ගැනීමට හේතුව සහ ඊට අදාළ අනෙකුත් තොරතුරු දැනුම් දීම අනිවාර්ය නොවන අතර, පසුව එසේ කළ යුතු කාලරාමුවක් සපයාද නැත. පවුලේ අය අත්අඩංගුවට පත් වෙන අවස්ථාවේ එතැන සිටියද අත්අඩංගුවට පත් වීම ගැන විස්තර ඔවුන්ට දැනුම් දීමට පවා පැය 24ක කාලයක් ලබා දී ඇත. පවුලේ අය අත්අඩංගුවට පත් වෙන අවස්ථාවේ එතැන සිටියේ නැත්නම් ඔවුනට අත්අඩංගුවට පත්වීම සම්බන්ධයෙන් දැනුම් දීම අනිවාර්ය නොවේ. එසේම කාන්තා සැකකරුවන් කාන්තා නිලධාරීන් විසින් අත්අඩංගුවට ගැනීමට ප්‍රශ්න කරනු ලැබීමට හෝ කාන්තා නිලධාරිනියක් එතැන සිටීම අත්‍යවශ්‍ය නොවේ.

පොලිසිය විසින් නිකුත් කළ වලංගු රඳවා ගැනීම් නියෝගයකට අනුමැතිය මහේස්ත්‍රාත් විසින් ලබා දිය යුතු අතර, පුද්ගලයා සති දෙකක් දක්වා රඳවා තබා ගැනීම තීරණය කරන්නේ පොලිස් නිලධාරියාය. මේ රඳවා තබා ගැනීම් නියෝගයක්, සති 8ක් දක්වා මහේස්ත්‍රාත් අනුමැතිය ඇතිව කාලය දිගු කළ හැකිය. පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගැනීම සම්බන්ධයෙන් මානව හිමිකම් කොමිසමට දැනුම් දීමට පැය 72ක කාලයක් ලබා දී ඇත. සැකකරුවාට ඇප ලැබෙන්නේ ඔහුගේ නඩුව වසරකට වඩා වැඩි කාලයක් ඇදි ඇදී ගිය හොත් පමණි. රැඳවියාගේ නීතිඥයාට සහ පවුලේ අයට රැඳවුම් ස්ථානයට පිවිසිය හැකි වන්නේ ස්ථානභාර නිලධාරියාගේ පූර්ව අවසරය සහිතවය. පුද්ගලයා රඳවා තබා ගන්නේ අමාත්‍යවරයකු විසින් තීරණය කරන ස්ථාන සහ තත්වයන් යටතේ ය. රඳවා තබා ගැනීම්වලට විරුද්ධව “සමාලෝචන මණ්ඩලය” වෙත අභියාචනය කළ හැකි නමුත් එම මණ්ඩලය සමන්විත වන්නේ ද අමාත්‍යවරයා, අමාත්‍යාංශ ලේකම්, සහ අමාත්‍යවරයා විසින් පත් කළ තවත් දෙදෙනෙකු ය. දේශපාලනඥයන් සහ පොලිසිය විසින් සමාජ ක්‍රියාකාරීන්ට, ජනමාධ්‍යවේදීන්ට සහ විරුද්ධ දේශපාලනඥයන්ට එරෙහිව ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත භාවිතා කිරීමේ ඉතිහාසය දෙස බලන විට, මේ පනත විසින් ඇමැතිවරයාට සහ පොලිසියට ලබා දී ඇති මේ බලතල නරියාට කුකුළු කොටුව භාර දීමක් ද යන සැකය අප වෙත නැගෙන්නේය.

පනත විසින් රැඳවියාගේ දැකිය හැකි තුවාල තිබේදැයි පරීක්ෂා කිරීමට ස්ථාන භාර නිලධාරීයා(OIC) වෙත බලය පවරන අතර, ඔහු විසින් එසේ දුටුවේ නම්, ඔහුට ඇත්තේ අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරියකු වෙත රැඳවියා ඉදිරිපත් කර වාර්තාවක් ලබා ගැනීම පමණි. මහේස්ත්‍රාත්වරයකු හෝ මානව හිමිකම් කොමිසමේ නිලධාරියකු විසින් රැඳවුම් ස්ථානයට පැමිණි අවස්ථාවක රැඳවියා රඳවා ඇත්තේ මානුෂීය සැලකීමට ගැලපෙන පරිදි නොවන බව නිරීක්ෂණය කළේ නම්, ඔවුන්ට කළ හැක්කේ බන්ධනාගාර අධිකාරී වෙත හෝ පොලිස්පති වෙත හෝ දැනුම් දීම පමණකි. ඒ සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාමාර්ග ගෙන අදාළ ‘මානුෂික තත්වයන්’ සැපයීමට කටයුතු කිරීමට බල කිරීමට ඔවුනට හැකියාවක් නැත.

සැකකරුවන් රැඳවුම් භාරයේ සිටිය දී වද හිංසා පැමිණවීමට, සහ ලිංගික අතවර ආදියට ලක් වීම් ගැන සිදු වීම් ගණනාවක් පෙර ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතේ වාර්තා වී ඇති අතර, මේ පනතේ ඉහත වගන්ති තුළින් එම තත්වය තවදුරටත් වැඩි විය හැකිය.

දැනට පවතින ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතේ පොලිස් නිලධාරීන් විසින් පමණක් අත්අඩංගුවට ගැනීම, ස්ථානවලට ඇතුළු වීම, සහ භාණ්ඩ භාරයට ගැනීම ආදිය කළ යුතු වුවත්, නව පනත යටතේ ත්‍රිවිධ හමුදාවලට සහ වෙරළාරක්ෂකයන්ට ද මෙකී බලතල ලැබේ. එසේම පොලීසියට, වින්දිත පාර්ශ්වයට කරුණු දැක්වීමට අවස්ථාවක් නොදී, රැස්වීමක්, රැළියක්, හෝ ක්‍රියාකාරකමක් නැවැත්වීමට මහේස්ත්‍රාත්වරයාගෙන් ඉල්ලීමක් කළ හැකිය. එසේම ඇමැතිවරයකුට කිසියම් සංවිධානයක්, පොදු ස්ථානයක්, හෝ වෙනත් ස්ථානයක් තහනම් ස්ථානයක් බවට කාල නියමයක් රහිතව නියම කළ හැකි අතර, එසේ නියෝගයක් නිකුත් කිරීමට පෙර මෙය අභියෝගයට ලක් කිරීමට අනෙක් පාර්ශවයට අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේ නැත. එසේම සංවිධානවල රැස්වීම්, ක්‍රියාකාරකම් සහ වැඩසටහන් පැවැත්වීම තහනම් කිරීම, බැංකු ගිණුම් සහ වෙනත් මූල්‍ය තැන්පතු භාවිතය හෝ යෙදවීම තහනම් කිරීම, ගිවිසුම්වලට එළඹීම තහනම් කිරීම, අරමුදල් රැස්කිරීම සහ ප්‍රදාන සහ දේපල පැවරීම් ලබා ගැනීම තහනම් කිරීම, අරමුදල් සහ වත්කම් පැවරීම තහනම් කිරීම, සහ සංවිධානයක් වෙනුවෙන් බලපෑම් කිරීම, ඉල්ලීම් සිදු කිරීම ආදිය සිදු කිරීම තහනම් කිරීමට ද ඇමැතිවරයාට බලය ලැබේ.

පවතින ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතින් ලබා නොදෙන මේ පනත හරහා පැවරෙන අනෙකුත් අමතර බලතල වන්නේ ජනපතිට ඇඳිරි නීතිය පැනවීමටත්, මහජන සාමය පවත්වා ගැනීමට ත්‍රිවිධ හමුදා කැඳවීමටත් ලබා දෙන බලයයි.

එසේම නව නීතිය ඔස්සේ ප්‍රසිද්ධියේ සමාව ගැනීමත්, පුනරුත්ථාපනයට ලක් වීම, සහ ප්‍රජා සේවයේ යෙදීම වැනි දෑ හරහා වරදට වන්දි ගෙවීමත් පිළි ගැනේ. මේ තත්වය තුළ නඩුවලට දීර්ඝ කාලයක් ගත වෙන නිසාත්, නීතිඥ ගාස්තු ආදිය දරා ගැනීමට නොහැකි වීම නිසාත් බොහෝ දෙනෙක් අධිකරණ ක්‍රියාවලියක් තුළ තමන්ගේ නිරවද්‍යතාවය ඔප්පු කිරීමට මහන්සි වීම වෙනුවට වරද පිළි ගැනීමට බොහෝ දුරට ඉඩ ඇත. මෙවැනි අවස්ථාවල අභිචෝදකයා වන නීතිපතිවරයාට චෝදනා අස්කර ගැනීමේ දී දඩුවම් සඳහා අධිකරණ අනුමැතිය ඉල්ලීමේ අමතර බලයක් ද ලබා දී ඇත.

මේ නීතිය කෙටුම්පත් කර ගැසට් කිරීමෙන් අනතුරුව සිවිල් ක්‍රියාකාරීහු මෙම නීතිය විසින් ව්‍යවස්ථාවේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩ කරන බවට ප්‍රකාශ කරමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ පෙත්සම් ගොනු කරන ලද අතර, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ඒ කිසිවක් සැලකිල්ලකට නොගෙන මරණ දඬුවම ද ගෙන ඒමෙන් සියල්ල තිබුණාට ද වඩා නරක තත්වයකට පත් කරන ලදී.

නව ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත සම්බන්ධයෙන් දිවයිනේ විවිධ පළාත්වල පැවැත්වුනු සාකච්ඡාවලට ආගමික නායකයෝ, ජනමාධ්‍යවේදීහු සහ සමාජ ක්‍රියාකාරීහු ගණනාවක් පැමිණියහ. මේවා බොහොමයක් සංවිධානය කළේ කාන්තා කණ්ඩායම් ය. මෙම සාකච්ඡාවල මතු වූ ප්‍රධාන මතය සහ ඉල්ලීම වූයේ, පවතින ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කළ යුතු අතර නව පනතක් අවශ්‍ය නැති බවයි. මඩකලපුවේ පැවැති එක් සාකච්ඡාවකට සහභාගි වූ දමිළ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීන් තිදෙනෙකුම ප්‍රකාශ කළේ මෙම කෙටුම්පතට ඔවුන් විරෝධය දක්වන බවයි.

එහෙත් දමිළ ජාතික සන්ධානය (TNA) මේ පිළිබඳ පැහැදිලි ස්ථාවරයක් ප්‍රකාශ කර නොමැත. පැරැණි සහ නව ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත් දෙකටම පැහැදිලි විරෝධයක් පළ කර ඇති එකම දේශපාලන පක්ෂය වන්නේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණයි.

පසුගිය 6 වැනිදා මෙම නීතිය සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු 20 දෙනෙකුගෙන් යුක්ත ආංශික අධීක්ෂණ කාරක සභාවේ රැස්වීම පැවැත්වුනි. එහිදී සිවිල් ක්‍රියාධරයන්, සහ ස්වාධීන නීතිඥයන් සමග මේ පිළිබඳව සාකච්ඡා වුනි. මීලඟ රැස්වීම පෙබරවාරි 20 වැනි දින පැවැත්වීමට එකඟ වී ඇති අතර, එදිනට පෙර මෙය පිළිබඳව ලිඛිත ඉදිරිපත් කිරීම් ලබා දෙන ලෙස පැමිණි සිටි අයගෙන් ඉල්ලා සිටින ලදී. පෙබරවාරි 11 වැනි දින මේ පිළිබඳව පැවැති සාකච්ඡාවක දී විදේශ කටයුතු ඇමැතිවරයා ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ක්‍රියාත්මක කිරීම තුළ මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය වීම් සිදු වූ බව පිළිගත්තත්, එවැනිම නව පනතක් අවශ්‍යය යන දැඩි ස්ථාවරයේ සිටියේය. රජයේ පාර්ශ්වයේ සිටි නීතිඥවරුන්ගේ සහ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ මතය වී ඇත්තේ ද නව පනතක් අත්‍යවශ්‍ය බව සහ දැනට කළ හැක්කේ අවම වෙනස්කම් පමණක් බවත්ය.

පවතින ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත(PTA) සහ අලුත් කෙටුම්පත(CTA) යන දෙකින්ම රැඳවියන්ගේ ජීවිත ආරක්ෂාව, නිදහස, ශාරීරික හා මානසික යහපැවැත්මට තර්ජනයක් වන අතර, මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් සීමා කරයි. එසේම පුළුල්, සහ අපැහැදිලි නිර්වචන තුළින්, නීත්‍යනුකූල ලෙස වෙනස් අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට, මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් අත්විඳීම සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පුරවැසියන් ලෙස කටයුතු කිරීම ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියා බවට පත් කරයි. එසේම එයින් අධිකරණමය අධීක්ෂණය සහ අභිමතිය අඩු කරන අතර, අමාත්‍යවරයාගේ, පොලිසියේ, හමුදාවේ, සහ වෙරළාරක්ෂකයන්ගේ අභිමතයට කටයුතු කිරීමට සුවිසල් බලතල සපයයි. මූලික වශයෙන් පොලිසිය සහ අමාත්‍යවරයා විසින් විමර්ශකයාගේ සහ විනිසුරුගේ යන දෙදෙනාගේම භූමිකාවන් ඉටු කරයි.

ජාතික ආරක්ෂාව’ සහ ‘ත්‍රස්තවාදී” යන වචන භාවිතා කරමින්, අධිකරණය අධීක්ෂණයන් නොකර සිටීමට මේ පනත තුළ ප්‍රතිපාදන ඇත. මේ හරහා සිවිල් ජීවිතය හමුදාකරණය විය හැකි අතර, නීතියේ ආධිපත්‍යය හරහා පාලනය වන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජයක පවතින රටක් වෙනුවට ජාතික ආරක්ෂාව ප්‍රමුඛත්වය ගත් බලාධිකාරී රෙජීමයක් බවට පරිවර්තනය විය හැකිය.

මෙය සංහිඳියාවට හානි කර වනු ඇත්තේ, එය විසින් බලයේ සිටින අයට ජනවාර්ගිකත්වය, භාෂාව, ආගම, සහ දේශපාලනික අදහස් අනුව තමන් සමග එකඟ නොවන කණ්ඩායම් මර්දනය කිරීමට ඉඩ ලැබෙනු ඇති නිසාය. එය අනාගත අර්බුදයකට (ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතේ ඉතිහාසය දෙස බලන කල සිදුවූවාක් මෙන්) හේතු සාධක විය හැකිය. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ඉවත් කිරීම එහා සමාන තවත් නීතියක් සමග සම්බන්ධ කිරීමේ කිසිදු අවශ්‍යතාවයක් ඇත්තේ නැත. පාර්ලිමේන්තුව විසින් අනිවාර්යෙන්ම ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ඉවත් කළ යුතු අතර, එය කළ හැක්කකි. කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් නව පනත් කෙටුම්පත අකුලා ගැනීම හෝ පාර්ලිමේන්තුව විසින් එය පරාජය කිරීම අනිවාර්යයෙන්ම සිදු විය යුත්තකි. දැනට පවතින නීතින් හරහා ත්‍රස්තවාදය යැයි හඳුන්වන වැරදි සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළ හැකිය.

(දමිත් චන්දිමාල් සහ රුකී ප්‍රනාන්දු)